احساس خفگی می‌کردم: انگار طریقین بینی‌ام هوا را عبور نمی‌داد. افشانه‌اش را زده بودم اما فایده‌ای نداشت. انگار از دنیا خارجم؛ نه مثالم نه سایه، نه درونم نه بیرون، از تمثیل خارج شدم ... شاید هم یکی از زندانی‌ها هستم که زنجیر پاره کرده اما تا خارج شده فهمیده به جز نور زیاد، اینجا مولدالحموضه هم خالص است و مسمویت‌زا و آریستوکلس تنومند این را عمدا به ما نگفته یا اصلا نمی‌دانسته. شاید هم گفته ولی نسخه‌بردار اولی از اجداد همان کاتبی بوده که مدح ابوبکر و عمر را چپانده داخل شاهنامه و شاید بعدا در یکی از جنگ‌ها اسیر سپاه ایران و از یونان به خراسان منتقل شده و از کیمیا متنفر بوده یا اصلا اطلاعی نداشته و به نظرش بی‌معنی آمده و حذفش کرده است.

به‌هرحال هوس کردم روی بام بخوابم، حیاط که در اختیار نیست. در این صورت هر چه در خواب فریاد کنم و حرف بزنم، مادر نمی‌فهمد و فردا از اعصاب خوردی‌ام ابراز نگرانی نمی‌کند و شربت عرق بهارنارنج و گلاب و نظایرش را به نافم نمی‌بندد و مصرّ بر دکتر رفتن نمی‌شود... ولی بی‌پشه بند که نمی‌شود! تازه پشت‌بام کثیف است؛ پر از مارمولک نیز. آسمان هم نیمه ابریست؛ ستاره و ماه هم اگر پیدا شوند سایه‌دارند و باید حرص بخورم که چطور طی چند ماه چشمانم یک‌نمره ضعیف شد. شاید گربه‌ای هم کنارم خاک جمع کرد و پشکل هم و من غلتیدم رویش!... نه موهایم نه،کوتاهند... اصلا اسم چیز گربه پشکل است؟! عمید نوشته اسب و بز وفلان؛ سبک برشماری‌اش انحصاری می‌نماید نه احصائی. چلغوز هم که مال پرنده‌هاست... اه! نمی‌دانستم به کوتاه‌قد هم این را می‌گویند؛ نکند فردا کسی به من بگوید چلغوز؟

کلافه‌ام. تصمیم می‌گیرم به همه پیامک... نه!تک بزنم. و هرکس تا صبح جواب نداد حذفش کنم... نه!ادامه اسمش می‌نویسم: «نه اس نه زنگ» لازمم شد شاید. اما بی‌خیال می‌شوم چون یادم می‌افتد چاره‌ای نیست، من یک ازیادرفته‌‌ام، درواقع اصلا به یاد نبوده‌ام از آغاز. آخ! شاید قبضم بالا زده باشد، باید به موقع میان‌دوره پرداخت کنم که مثل بار پیش هزاروپانصد نیاید تا نتواند “بابا” یک نیشخند تلخ تصنعی موبه‌تن‌سیخ‌کن بزند و بگوید: «ا! باریکلّا چه کم شده» و منتظر توضیح زل بزند و من به‌زور بخواهم بحث را عوض کنم و مطلبی پیدا کنم که به مادر یادآور شوم تا زهرخند پیروزمندانه متعفن خواهرانه نصیبم نشود.

احساس شرمساری و عذاب وجدان دارم. سالهای قبل هم این شب‌ها را احیاء نمی‌داشتیم اما همیشه این شرم جانکاه بوده. از بچگی برایم سؤال شد که چرا همه عاشورا گریه می‌کنند؟ شب قدر؟ عزاها؟ و... یعنی من ذاتا از اکثریت بی‌احساس‌ترم؟ یا کثیف‌تر؟ کدرتر؟ همه محب پیشوایانشان هستند جز من؟ یعنی بی‌دینی یا بغض آنها موروثی است؟ همونطوری که دیمیتری شهوت پدرش را به ارث برد. پس نهایتا دلیلی بر شب‌زنده‌داری یا عزاداری من وجود ندارد!

به من چه که اگر جبرئیل عقل اول و جزو ملائکه باشد پس روح اعظم کیست که تنزل می‌یابد یا قدر ۲۴ ساعت است یا نه؟ از کجا معلوم مقدرات ربطی به آن شب داشته باشد؛ یعنی مسلمانان سومالی پارسال تماما یا اکثرا خوابیده بودند؟ یعنی چون امم دیگه -مثلا قاطبه فرنگیان- ازین شب محرومند، بدون آن اوضاع وفق مرادشان است؟ باید حداقل امشب خودم را قانع کنم... “مگه ننوشته یا ۲۱ یا ۲۳ و چه آسونه ۲ شب برای آنچه می‌خوایم؟! ... ولی همونم گفته ۱۹تقدیر، ۲۱ تحکیم، ۲۳امضا ... پس چرا باباش دهه آخرو بیدار میموند؟... اصن به من چه؟ هر شب باشه من‌که خوابم ”

ظاهرا مشکل حل شد ولی هنوز هم احساس خفگی می‌کردم...

بامدادنوزدهم‌‌رمضان‌المبارک۱۴۳۲